Ik merk dat ik steeds minder zoek naar woorden
om echt te begrijpen wat ik voel. Ik voel die verschuiving. Het is mijn ademhaling die mijn woorden laten spreken zonder dat ik echt hoef te zoeken.
Maar ik hoef het ook niet meer uit te leggen. Sterker nog: Áls ik het probeer uit te leggen, ben ik het eigenlijk al kwijt..
Zoals ik het eerder als eens beschreef: voor mij voelt waarheid niet meer iets dat ik moet vinden (in woord)en)), maar iets wat al zichtbaar is en helemaal zichtbaar wordt als ik stop met zoeken.
Ik voel ook geen druk meer om iets te moeten worden maar ook niet meer om iets vast te houden. Mijn aanwezigheid is geen verzoek, maar wat nu op dit moment klopt. Zelfs het loslaten voelt anders; alsof er niets meer is dat mij eigenlijk nog vast kan zetten. Ik beweeg nog steeds, maar niet meer ergens naartoe. De beweging die ik zelf maak, is genoeg.
In ontmoetingen met anderen merk ik steeds meer dat stilte veel meer zegt dan woorden. Niet omdat er niets is, maar omdat in feite alles er al is. Aanwezig zijn is dan geen keuze meer, maar een gebeurtenis.
En misschien is dat wel het enige dat overblijft; dat ik er ben, of niet ben met een reden of zonder reden en dat dát genoeg is..