Wanneer weten plaatsmaakt voor leven
Esoterie is voor mij (n)ooit een hobby geweest.
Ik speelde ermee, vooral op astrologisch gebied of in droomanalyse
In het begin zocht ik er woorden voor wat ik al lang voelde,
maar nog niet helemaal kon plaatsen.
Later zag ik dat het een soort spiegel was
en een poort naar trilling en transformatie waar ik momenteel middenin zit.
Ergens onderweg verschoof er iets fundamenteels.
Het werd geen zoeken meer, maar een manier van zijn.
Ik kreeg minder behoefte om te begrijpen wat er gebeurde
en kreeg meer ruimte om het gewoon te laten gebeuren
en niet eens omdat ik het wist maar omdat ik het leefde..
Van inzicht naar integratie
Er is een groot verschil tussen iets begrijpen en iets belichamen.
Inzicht kan scherp zijn, scherp zelfs, maar toch los blijven staan van het leven zelf.
Integratie vraagt iets anders.
Het vraagt dat ik het niet allen zie, maar ook toelaat.
Dat het mij verandert, vertraagt en verdiept.
Ik heb geleerd dat sommige inzichten pas van mij werden
toen ik stopte met ze uit te leggen.
Zolang ik ze moest verdedigen of verwoorden, waren ze nog onderweg.
Pas toen ik ze kon dragen zonder woorden, wist ik: dit is geïntegreerd.
Wat ik niet kon leven, bleek nog niet van mij
Wanneer verklaren niet meer nodig is
Er was een hele lange tijd dat ik werkelijk alles wilde duiden.
Elk gevoel, elke ervaring, elke verschuiving.
Dat had een functie op dat moment, namelijk houvast.
Maar op een gegeven moment merkte ik dat uitleg ook afstand kan scheppen.
En dat verklaren soms een manier is (of kan zijn) om niet volledig (jezelf) te voelen.
Heel langzaam verdween de drang om alles te benoemen.
Niet omdat het onbelangrijk werd, maar juist omdat het dieper ging.
Ik besef meer en meer dat 'dingen' hun waarheid verliezen
zodra ik ze probeer te gieten in taal (vastzetten in taal).
Op een gegeven moment hoefde ik het niet meer te weten:
Het was er namelijk al..
Mijn lichaam als eerste getuige
Wat mij op dit moment nog het meest verrast,
is hoe vaak mijn lichaam het eerder wist dan mijn denken
Trillingen, ontspanning, spanning, rust, onrust - ze waren er al,
lang voordat mijn hoofd volgde.
Ik ben naar mijn lichaam gaan luisteren (uiteraard nog steeds)
als naar een innerlijk kompas.
Niet zweverig, maar eerlijk. Mijn lichaam liegt niet.
Het reageert direct op wat klopt en wat niet.
Het hoofd heeft soms tijd nodig om bij te trekken.
Esoterie werd daarmee niet iets abstracts, maar iets tastbaars.
Iets dat voelbaar werd door mijn adem, houding, nabijheid en afstand.
Mijn lichaam wist het al; mijn denken leert het steeds beter te volgen
Verantwoordelijkheid hoort bij bewustzijn
Door (met) die verdieping
kwam er ook iets anders namelijk : verantwoordelijkheid
Dieper bewustzijn betekent niet dat alles gezegd
of gedeeld moet of hoeft te worden;
integendeel. Hoe meer ik zie , hoe zorgvuldiger ik word.
Niet elke waarheid hoeft te worden uitgesproken
en niet elk inzicht ook.
Soms is zwijgen geen ontkenning, maar respect.
Voor mezelf én voor de ander.
Waarheid zonder bedding kan beschadigen en kan stilte soms zorgzamer zijn
Niet alles hoeft gedeeld te worden
Ik leer dat echte diepgang geen publiek nodig heeft met andere woorden:
Wat werkelijk klopt, hoeft zichzelf niet te bewijzen.
Het mag rijp zijn, stil zijn, wortelen.
Ik deel niet minder omdat ik minder voel maar omdat ik meer vertrouw.
Wat namelijk echt is, blijft ook bestaan zonder getuigen..
Stilte als spirituele staat
Stilte was voor mij ooit een leegte die ik MOEST vullen.
Nu is stilte voor mij aanwezigheid; geen afwezigheid van woorden,
maar een ruimte waarin alles mag ademen.
In stilte hoef ik niets toe te voegen en niemand te overtuigen; zelfs mezelf niet.
Ik hoef niet meer te zoeken naar betekenis, omdat ik die namelijk al draag..
Belichaamde waarheid in het dagelijkse leven
Esoterie wordt voor mij steeds eenvoudigeer.
Het zit niet in rituelen of bijzondere ervaringen, maar in hoe ik leef.
hoe ik luister.
Hoe ik nabij ben, zonder iemand te moeten 'redden'.
Hoe ik kan loslaten zonder te verdwijnen.
Hoe ik bijf zonder te claimen.
Het mystieke blijkt niet boven het leven te staan, maar er middenin.
Esoterie voorbij weten
Voor mij is esoterie misschien durven leven vanuit wat waar voelt,
zonder garantie, zonder uitleg en zonder haast.
Van zoeken naar vertrouwen.
Van uitleg naar aanwezigheid.
Van weten naar zijn.
Dit proces is niet af, sterker nog:
het is pas begonnen en het ontvouwt zich.
In stilte.
In beweging.
En in het leven zelf.
Ik vertrouw het leven dat bij mij past