Esoterie is geen verzameling antwoorden. Ik zoek niet naar dé waarheid, maar naar een waarheid die op dit moment klopt.

Een droom kan iets laten zien. Een astrologische transit kan iets spiegelen. Een synchroniciteit kan iets raken.

Maar geen van die dingen vertelt mij wat ik moet geloven.

Ze nodigen me uit om even stil te staan.

Het gevaar ontstaat wanneer een symbool belangrijker wordt dan de ervaring. Wanneer een horoscoop bepaalt wie je bent of wanneer een kaartlegging, handlezing belangrijker wordt dan je eigen gevoel. Of wanneer een spiritueel systeem dezelfde starheid krijgt als een religie of een ideologie.

Dan is het middel het doel geworden.

Voor mijn is esoterie juist het tegenovergestelde.

Het helpt mij om bewuster te leven, niet om minder zelf na te denken.

Daarom toets ik alles aan mijn eigen ervaring. En niet om gelijk te krijgen, maar om eerlijk te blijven tegenover mijzelf.

Misschien is bewustzijn wel niet anders dan bereid zijn om telkens opnieuw te kijken.

Wederkerigheid en de stilte in mezelf

Wederkerigheid begint niet bij de ander maar eerst bij mijzelf.

Wanneer ik die stilte in mezelf niet kan vinden, ontstaat al snel de neiging om die bevestiging buiten mijzelf te zoeken. Dan verwacht ik dat een ander iets oplost wat eigenlijk ik alleen kan onderzoeken.

De stilte in mezelf is ook daarom geen bestemming maar een ontmoetingsplaats.

En in die stilte ontdek ik wat werkelijk van mij is en wat voortkomt uit angst, verlangen of oude patronen.

En vanuit die plek krijgt wederkerigheid een heel andere betekenis.

Het gaat niet langer om geven om iets terug te krijgen. En ook niet om voortdurend beschikbaar te zijn. Wederkerigheid ontstaat wanneer twee mensen elkaar werkelijk ontmoeten, zonder zichzelf onderweg kwijt te raken.

Voor mij zie ik stilte en wederkerigheid als onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Ik ervaar steeds bewuster hoe ik de stilte in mezelf leer kennen en daardoor de ander vrijer kan ontmoeten.

Misschien is wederkerigheid uiteindelijk wel de kunst om aanwezig te zijn, zonder mijzelf of die ander te gebruiken om een leegte op te vullen.