leven zonder bevestiging
Op deze dag, valentijnsdag, is er een moment gekomen waarop ik niet meer zoek Niet naar antwoorden, niet naar richting, niet naar bevestiging. Wat ooit begon als een innerlijke tocht langs spiegels, wonden en ontmoetingen, heeft zich langzaam verplaatst naar iets eenvoudigs en stillers: weten waar ik sta, zonder het aan iemand het te hoeven uitleggen.
Esoterie is voor mij geen weg meer die ik volg, maar een kompas dat vanzelf meedraait. Ik hoef het niet te activeren. Het is er al. In mijn lichaam, in mijn adem, in de manier waarop ik ja zeg- en vooral in hoe ik nee durf te laten bestaan zonder schuld.
Ik merk dat mijn beweging niet langer ontstaat uit verlangen om begrepen te worden; ook niet uit hoop op herkenning, maar uit afstemming. Een innerlijk voelen dat voorafgaat aan woorden, voorafgaat aan betekenis.
Waar ik vroeger nog keek naar de ander om te spiegelen, ervaar ik nu dat de richting van binnen komt. Niet hard en ook niet dwingend - maar helder. Als een zachte spanning die zegt: hier wel, hier niet. Zonder verhaal..
Niet dat ik me afsluit.. integendeel!
Juist omdat ik mezelf niet meer hoef vast te houden, kan ik aanwezig zijn. Vrij, open, niet dragend, niet trekkend. Ontmoeten zonder verlies van mezelf.
Esoterie is daarmee geen verdieping meer van mijn innerlijk, maar een dagelijkse praktijk van trouw zijn aan wat klopt. In kleine keuzes, timing, in stilte en vooral : In het niet-doen wanneer doen een vlucht zou zijn.
Ik leef niet meer vanuit betekenis, maar vanuit richting of misschien beter gezegd:positie. En soms is die positie niets anders dan blijven waar ik ben