Vandaag, mijn 2e vakantiedag, werd ik opnieuw herinnerd aan iets wat ik al langer voel. Niet alles wat ik waarneem, komt binnen als een gedachte.Veel komt eerst binnen als een trilling, een onderstroom, een gevoel dat nog geen woorden heeft.
Ik ontdek steeds meer dat ik niet alleen absorbeer, maar ook filter. Ik neem woorden waar, gedrag, stiltes, blikken, tegenstrijdigheden en bewegingen tussen mensen. Niet om daar direct een oordeel aan te hangen, maar om te voelen: wat resoneert werkelijk en wat is alleen vorm?
Ik merk dat een resonantiefilter voor mij niet betekent dat ik alles geloof wat ik voel. Het betekent ook niet dat ik alles moet begrijpen. Het betekent eerder dat ik mezelf toestemming geef om iets eerst waar te nemen zonder het meteen vast te zetten in een conclusie.
Vandaag zag ik hoe woorden en werkelijkheid soms uit elkaar kunnen lopen. Ik zag systeemlogica en transparantielogica elkaar raken. Ik voelde hoe belichaming belangrijker werd dan alleen uitleg of theorie. Het ging niet meer om wat gezegd wordt, maar om wat geleefd wordt.
Het raakte me zo enorm dat ik er een gedicht over schreef.
Er gebeurde iets bijzonders.. Mijn gedicht raakte niet alleen mij, maar ook iemand anders. Ik voelde hoe herkenning een spiegel werd. En op dat moment begreep ik iets dieper: resonantie werkt niet alleen naar binnen, maar ook naar buiten
Ik ontdekte vandaag opnieuw dat een resonantiefilter geen muur is. Het is een raam. Een muur sluit af, een raam laat zien. Het beschermd zonder verbinding te verliezen.
Miscchien is dat wat esoterie voor mij steeds meer wordt.
Geen zoektocht naar antwoorden. Geen poging om alles te verklaren. Maar een vorm van luisteren
Luisteren naar de trilling achter de woorden. Luisteren naar wat beweegt voordat ik het begrijp. En misschien nog wel het belangrijkste:
Ik hoef niet meer alles vast te houden wat ik voel.
Ik mag het vooral ook door mij heen laten stromen.. :)