deel 2: de wond die open ging
Ik merkte dat iets in mij begon te schuren.
Niet aan de oppervlakte, maar dieper. En wel op de plek waar verlangen en angst elkaar raken. Waar nabijheid oud geheugen wakker maakt en vrijheid tegelijkt roept.
In jouw nabijheid ging een oude wond open. Niet omdat jij pijn deed, maar omdat jij het licht erop liet vallen. De plek dat ik ooit leerde dat liefde samen kan gaan met verlies en dat verbinding gevaarlijk kan voelen als ik mezelf vergeet.
Ik zag hoe snel ik wilde dragen en hoe ik ruimte wilde vullen. Hoe ik wilde zorgen en begrijpen en redden. Niet uit zwakte, maar uit een oude overlevingsbeweging die veiligheid zoekt in verantwoordelijkheid.
Ik voelde tegelijkertijd mijn aandere pool: Mijn behoefte aan waarheid en aan gelijkwaardigheid, aan een liefde die niet vraagt dat ik mijzelf kleiner maak.
De spanning werd voelbaar in mijn lichaam. Mijn adem, mijn borst, mijn buik. Een onrust die zei: er wordt iets ouds aangeraakt dat nu gezien wil worden.
Ik herkende ineens mijn oerwond: de beweging tussen samen en vrij en tussen willen versmelten en niet meer willen verdwijnen. Tussen volledige overgave en autonomie. En tussen liefhebben en mezelf 'bewaren'.
Dat deed pijn, maar het was geen destructieve pijn. Het was een opende pijn; een pijn die niet vraagt om opgelost te worden maar om te worden doorvoelt.
En nu valt het kwartje: Dit is geen verhaal over jou. Mijn herinnering aan waar ik mijzelf verlaat wanneer ik liefde verwar met dragen en wanneer ik aanwezigheid verwar met beschikbaarheid. Wanneer ik hoop verwar met waarheid.
De wond is open gegaan omdat het nu eindelijk veilig genoeg is om gezien te worden én gedeeld en niet om geheeld te worden door een ander, maar door mijn eigen bewustzijn.