Voor mij is esoterie niet iets geweest dat losstaat van mijn leven. Integendeel!
Het is geen verzameling losse theorieën of geheimzinnige kennis,
maar eerder een spiegel.
Het begrip spiegel (of (zelf)reflectie) heb ik geprobeerd te beschrijven in 2007 in een gedicht.
De eerste regel van dat gedicht luidt:
Een kijk naar ik leert dat ik mezelf aanschouw zoals ik op dat moment zie.
Telkens wanneer ik me verdiep in allerlei symbolen,
energie of verborgen wijsheden,
merk ik dat ze me terugbrengen naar mezelf.
Wat mij bovenal fascineert,
is dat esoterie vaak meer vragen oproept dan antwoorden geeft
(hoe ouder ik wordt, hoe minder ik begrijp).
Toch zijn juist die vragen waardevol want ze helpen mij stil te staan,
opnieuw te kijken en mijn eigen weg te vinden. Steeds opnieuw.
Het gaat mij dus niet om het hebben van een pasklaar antwoord,
maar om het ervaren van de zoektocht zelf.
Ik zie esoterie als een stille reis naar binnen
en een manier om bewust te worden van wie ik ben, wat mij raakt,
en hoe ik verbonden ben met het grotere geheel om mij heen.