Zoals in een eerder blog beschreven in september
gebruik ik esoterie als een spiegel van mijn innerlijke ervaring
En dus niet om te verklaren, maar om te herkennen wat zich in mij verplaatst.
Momenteel ervaar ik situaties die tegelijkertijd echt én illusie zijn.
Mijn gevoel en de ervaring is waar,
maar het verhaal dat ik eraan verbind is niet altijd blijvend..
En dat besef lijkt verwarrend, maar is verhelderend.
Het markeert namelijk een overgang van begrijpen naar aanwezigheid.
Waar ik eerder de neiging had om een ervaring te analyseren
of te plaatsen buiten mezelf, merk ik
dat ik steeds vaker terugkeer naar binnen.
En niet omdat ik de buitenwereld onbelangrijk vind,
maar om de ervaring in mij wil landen.
De spiegel hoeft niet meer verklaard te worden;
hij laat alleen zien.
Esoterie helpt mij om dit onderscheid steeds beter te voelen.
Niet door antwoorden te geven, maar door stilte toe te laten.
In die stilte verschuift iets wezenlijks:
ik hoef niet meer te zoeken naar betekenis,
omdat betekenis juist ontstaat wanneer ik rust neem in wat er is
Het is de stilte die mij ziet.
Wanneer hoofd, hart en lichaam samenvallen, weet ik: dit klopt voor mij.
Esoterie is voor mij geen eindpunt,
maar een open veld en een manier van waarnemen
die mij helpt om aanwezig te zijn en te blijven in verandering,
zonder te willen vastgrijpen of zonder vast te zetten.
En niet om iemand te worden,
maar om steeds meer te zijn wie ik al ben.